Języki australijskie – języki rdzennej ludności Australii, około 40 tysięcy mówiących, których liczba zmniejsza się ze względu na asymilację. W ich skład wchodzi kilka rodzin językowych i języki izolowane. Zwyczajowo nie wlicza się do nich języków tasmańskich. Związki między poszczególnymi językami nie są do końca jasne, choć w ostatnich dziesięcioleciach dokonano już znaczącego postępu. Żaden z tych języków nie posiada pisma.
Pod koniec XVIII wieku istniało 350-750 różnych aborygeńskich społeczności i podobna liczba języków czy dialektów. Na początku XXI w. pozostało mniej niż 200, a wszystkie one, z wyjątkiem ok. 20, są wysoce zagrożone.
Dzieci uczą się tylko 10% z przetrwałych, zwykle używanych w najbardziej izolowanych terenach. Na przykład, z 5 najmniej zagrożonych zachodnioaustralijskich, 4 należą do grupy ngaanjatdżarra, używanej na Pustyni Środkowej i Wielkiej Pustynii Wiktorii. Dwujęzyczna edukacja jest praktykowana z sukcesami w niektórych społecznościach, np. niedawno, niedaleko Alice Springs, biali nauczyciele byli zobowiązani do nauczenia się miejscowego języka, a aborygeńscy rodzice narzekali, że ich dzieci nie uczono w szkole angielskiego. Parę najbardziej liczebnych języków aborygeńskich, takich jak – walpiri i tiwi, ma około 3000 użytkowników.
Tasmańczycy zostali niemal zmieceni w początkowym okresie kolonialnym, a ich języki wymarły zanim większość została udokumentowana. Żyli na swej wyspie, oddzieleni od stałego lądu od końca epoki lodowcowej i – jak się wydaje – nie mieli z nim kontaktu przez 10 tys. lat. Zbyt mało wiadomo, aby można je zaklasyfikować, choć wydają się mieć pewne fonologiczne podobieństwa z australijskimi.
Zachodniej Barkly oraz niektóre tankickie i pama-nyungajskie
pama-nyungajskie oraz niektóre tankickie