Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lachowicach – drewniany kościół w Lachowicach (gmina Stryszawa, powiat suski), którego powstanie datuje się na koniec wieku XVIII (1789-1791).
Z chwila rozpoczęcia budowy kościoła, wyburzono drewnianą kaplicę cmentarną z 1707, która została ufundowana przez Anne Małachowską – dziedziczkę Suchej Beskidzkiej. Kaplica cmentarna służyła miejscowej ludności przede wszystkim do odprawiania modłów za swoich zmarłych, gdyż cmentarz parafialny był oddalony wówczas o 10 km i mieścił się przy kościele parafialnym w Suchej. Uroczyste poświęcenie nowego kościoła miało miejsce 1 stycznia 1792.
Kościół jest konstrukcji zrębowej. Drewno zapewniła inicjatorka jego budowy hrabina Teresa Pankracja Wielopolska. Kościół jest orientowany, jednonawowy z dobudowaną do nawy wieżą o pochyłych ścianach opartych na 4 potężnych drewnianych słupach, nakrytą cebulastym hełmem z izbicą. Czubek wieży zdobi metalowy krzyż. Dach gontowy był wielokrotnie w swej historii zmieniany i poprawiany. Cały kościół otoczony jest zamkniętymi sobotami, które podobnie jak dachy kościoła są pokryte gontem. Zadaszenie sobót jest mniej spadziste niż kościelne, mają one wejścia od trzech stron. Po prawej stronie – patrząc od wejścia do kościoła w stronę prezbiterium – znajdują się drewniane drzwi, łączące soboty z wnętrzem świątyni, ze starą masywną, zdobioną metalową kłódką.
Przed kościołem, od strony głównego wejścia znajduje się cmentarz, na którym zmarli chowani są do dnia dzisiejszego. Całość terenu kościelnego otoczona jest drewnianym ogrodzeniem, które podobnie jak dach i soboty przykryte jest gontem.
Wychodząc ze świątyni, po prawej stronie, warto zwrócić uwagę na drewnianą dzwonnicę.
edytuj Wnętrze kościoła
Nad ołtarzem znajduje się kolebkowate sklepienie wsparte na wzdłużnych belkach podtrzymywane przez zdwojone krokwie. Na sklepieniu prezbiterium znajduje się duży obraz Niepokalanej wzorowany na słynnym obrazie mistrza hiszpańskiego Murillo. Na ścianach znajdują się postacie 12 apostołów wymalowane w 1891. Cały kościół był malowany w 1794, a potem kilka razy odnawiany, ostatni raz w 1930.
Spośród obrazów największą wartość posiada namalowany na desce obraz Madonny, który zdobił ściany kaplicy cmentarnej, a następnie został przeniesiony do kościoła. Obecnie znajduje się w ołtarzu głównym.
Z 1802 r. pochodzi sygnaturka odlana przez J. G. Knoblocha z Bańskiej Bystrzycy. Również przez niego w 1807 zostały odlane dzwony, ale zostały zniszczone przez okupanta niemieckiego w czasie II wojny światowej. Nowe dzwony umieszczono w dzwonnicy zbudowanej obok kościoła.