| Lleyton Hewitt | |
 Lleyton Hewitt |
|
| Państwo |  Australia |
| Miejsce zamieszkania | Adelajda |
| Data urodzenia | 24 lutego 1981 |
| Miejsce urodzenia | Adelajda |
| Wzrost | 180 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1998 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Tony Roche |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 26 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (19 listopada 2001) |
| Australian Open | F (2005) |
| Roland Garros | QF (2001, 2004) |
| Wimbledon | W (2002) |
| US Open | W (2001) |
|
|
|
| Wygrane turnieje | 2 |
| Najwyżej w rankingu | 18 (23 października 2000) |
| US Open | W (2000) |
Lleyton Gleen Hewitt (ur. 24 lutego 1981 w Adelajdzie), tenisista australijski.
Zwycięzca US Open 2001 (w finale z Pete Samprasem) oraz Wimbledonu 2002 (w finale z Davidem Nalbandianem); wygrywał także Masters 2001 i 2002 oraz w barwach Australii sięgał po Puchar Davisa w 1999 i 2003. W latach 2002-2003 nr 1 listy światowej. W finale wielkoszlemowego US Open 2004 przegrał ze Szwajcarem Rogerem Federerem. Również Federerowi uległ w finale Masters 2004 w Houston; sezon 2004 zakończył na trzecim miejscu na świecie, za Federerem i Roddickiem.
W styczniu 2005 przegrał w finale Australian Open z Rosjaninem Maratem Safinem.
Jego narzeczoną była tenisistka belgijska Kim Clijsters, jednak na jesieni 2004, krótko przed planowanym ślubem, rozstali się.
Obecnie mieszka w Sydney razem ze swoją żoną, australijską aktorką Bec Cartwright, z którą wziął ślub 21 lipca 2005 w słynnym Sydney Opera House. 29 listopada 2005 o godzinie 1:45 w Sydney urodziła się im córeczka Mia Rebecca.
Spis treści |
edytuj Kariera
edytuj 1997
Został najmłodszym debiutantem w historii Australian Open, jednak przegrał w pierwszej rundzie.
edytuj 1998
W 1998 został jednym z najmłodszych zwycięzców turnieju z cyklu ATP Tour wygrywając turniej Next Generation Adelaide International, w półfinale pokonując Andre Agassiego, a w finale innego australijczyka Jasona Stoltenberga 3-6 6-3 7-6(4). Tylko Michael Chang i Aaron Krickstein zdobywali tytuły będąc młodsi.
W Australian Open przegrał znowu w pierwszej rundzie, podobnie w turniejach Masters Series w Indian Wells i Miami.
edytuj 1999
Jako obrońca tytułu w Adelajdzie doszedł do finału, ale przegrał w finale z Thomasem Enqvistem 6-4 1-6 2-6. W Australian Open, gdzie grał po raz trzeci z rzędu odpadł w drugiej rundzie. W marcu doszedł do finału w Scottsdale, gdzie przegrał z Janem Michaelem Gambill 6-7(2) 6-4 4-6. W maju wygrał swój drugi tytuł w Delray Beach, pokonując w finale Xaviera Malisse 6-4 6-7(2) 6-1. Zadebiutował na Roland Garros, gdzie przegrał w pierwszej rundzie, na Wimbledonie przegrał w trzeciej rundzie, w US Open także odpadł w trzeciej rundzie. W sezonie halowym dotrwał do turnieju w Lyonie, ale tam także przegrał z Nicolasem Lapentti 3-6 2-6. Rok 1999 skończył na 24 miejscu w rankingu ATP Entry System.
edytuj 2000
Rok 2000 zaczął wygrywając turnieje w Adelajdzie (Z Enqvistem 3-6 6-3 6-2) oraz w Sydney (Z Jasonem Stoltenbergiem 6-4 6-0). W Australian Open odpadł w czwartej rundzie. W marcu wygrał turniej w Scottsdale pokonując w finale Tima Henmana 6-4 7-6. W turniejach z cyklu Masters Series osiągnął półfinały w Miami oraz Rzymie, na Roland Garros dotarł również do czwartej rundy. W czerwcu wygrał turniej w Queens Clubie gdzie w finale pokonał Peta Samprasa 6-4 6-4. Po wygraniu turnieju w Queens i pokonaniu Samprasa przystępował do Wimbledonu jako czarny koń, jednak odpadł już w pierwszej rundzie. Na US OPEN dotarł aż do półfinału, gdzie przegrał dopiero z Petem Samprasem, jednak nie przeszkodziło mu to w wygraniu US OPEN w deblu w parze z Maxem Mirnym. W listopadzie dotarł do finału turnieju halowego z serii Masters Series w Stuttgarcie, gdzie przegrał z Waynem Ferreirą w 5 setowej walce 7–6(6), 3–6, 6–7(5), 7–6(2), 6–2.
W 2000 roku powtórzył wyczyn Pete Samprasa wygrywając 4 turnieje w sezonie jako nastolatek i dostając się do turnieju Masters Cup zostając najmłodszym uczestnikiem w historii( wygrał tam 1 mecz, przegrał w 2 w grupie).
Został najmłodszym graczem w Erze Open, który zdobył tytuł Wielkiego Szlema w deblu i zakończył rok na 7 miejscu w rankingu ATP Entry System.
edytuj Wygrane turnieje
edytuj Gra pojedyncza (26)
- 2007: Tennis Channel Open, Las Vegas, USA
- 2006: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
- 2005: Medibank International, Sydney, AUS
- 2004: TD Waterhouse Cup, Long Island, USA
- 2004: Legg Mason Classic, Waszyngton, USA
- 2004: ABN Amro World Tennis, Rotterdam, NED
- 2004: Addidas International, Sydney, AUS
- 2003: Pacific Life Open, Masters Series, Indian Wells, CA, USA
- 2003: Franklin Templeton Classic, Scottsdale, USA
- 2002: Masters Cup
- 2002: Wimbledon
- 2002: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
- 2002: Pacific Life Open, Masters Series, Indian Wells, CA, USA
- 2002: Siebel Open, San José, USA
- 2001: Masters Cup
- 2001: AIG Open, Tokio, JPN
- 2001: US Open
- 2001: Ordina Open, 's-Hertogenbosch, NED
- 2001: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
- 2001: Addidas International, Sydney, AUS
- 2000: Stella Artois Championships. Queen's Club, Londyn, ENG
- 2000: Franklin Templeton Classic, Scottsdale, USA
- 2000: Addidas International, Sydney, AUS
- 2000: Australian Mens Hardcourt Championships, Adelajda, AUS
- 1999: The Citrix Championships, Delray Beach, USA
- 1998: Australian Mens Hardcourt Championships, Adelajda, AUS
edytuj Gra podwójna (2)
- 2000: US Open (z Mirnym)
- 2000: RCA Championships, Indianapolis, USA
edytuj Inne osiągnięcia
- 2003: Puchar Davisa
- 1999: Puchar Davisa
edytuj Linki zewnętrzne
- Lleyton Hewitt sylwetka na stronie ATP Tour (en)
- Lleyton Hewitt sylwetka na stronie Pucharu Davisa (en)
Andre Agassi • Boris Becker • Björn Borg • Jimmy Connors • Jim Courier • Stefan Edberg • Roger Federer • Juan Carlos Ferrero • Lleyton Hewitt • Jewgienij Kafielnikow • Gustavo Kuerten • Ivan Lendl • John McEnroe • Carlos Moyà • Thomas Muster • Rafael Nadal • Ilie Năstase • John Newcombe • Patrick Rafter • Marcelo Ríos • Andy Roddick • Marat Safin • Pete Sampras • Mats Wilander