Monady – byty duchowe; jest ich niepoliczalnie wiele, a każda z nich jest autonomiczna (Monady są bezokienne – nie maja kontaktu między sobą). Każda monada jest indywidualnością i odzwierciedleniem Kosmosu. Pojęcie monada zostało stworzone[1] przez Gottfrieda Wilhelma Leibniza na potrzeby jego filozofii budowy świata. Monada może cały czas zmieniać się w obrębie siebie. Monady są ustawione hierarchicznie, tzw. Monarchia monad, a kryterium hierarchii staje się doskonałość odzwierciedlenia Kosmosu. Dzięki tej doskonałej hierarchii i koordynacji monad, Leibniz wnioskuje dowód na istnienie Boga. Skoro monady są tak świetnie ze sobą skoordynowane, to nie może być to przypadkowe i ktoś musiał to celowo uczynić. Zrobił to Bóg, który też jest monadą, ale monadą szczególną będącą przyczyną i ostatecznym celem istnienia wszystkich monad.
O monadzie wspomina się też w kontekście arché Pitagorasa.
Przypisy
- ↑ W.G.Leibniz, Monadologia, Punkt 1